EXPANSIÓN GOIDÉLICA



Máis claramente imposible, WE GALLAECIA CELTA


O CAMIÑO MÁXICO DOS CELTAS

Despois dun tempo na sombra, de volta aos carrís nesta marcha de novo Briga de Gallaecia. Pouco a pouco, os cambios están a moldes un proxecto futuro, a un lugar que achega a sociedade ea maneira divertida, o mundo da cultura popular de Galicia. Atope a historia oculta das nosas terras é vital para gozar plenamente deles.
A través deste post, podo recomendar algúns libros que caeron nas miñas mans;

Eu atopei unha guía a CASTELOS MEDIEVAIS DE GALICIA (Edicións Xerais de Galicia), soportado pola Xunta de Galicia, onde estamos encoraxados a visitar o patrimonio de Castillos Medievales en Galicia. Paga a pena a quen gusta da historia dos antigos reinos de Gallaecia. E Parabéns ao autor Ramón Boga Moscoso.







O CAMIÑO MÁXICO DOS CELTAS, É unha xornada evocativa través das orixes das terras máxicas de Galicia. A estrada de San Martiño de Xubia ou estrada ou en barco dende a pedra sagrada, son os camiños que a xeografía transversal de Ferrolterra ata o lugar de gran potencia que é SAN ANDRÉS DE TEIXIDO, "Vai de morto, o que non foi de vivo". As lendas populares e as súas orixes é o que o autor consegue transmitir a mesmaAndrés Pena Graña (Deseño Editorial EQUONA) tamén apoia a xestión a Xunta de Galicia. Grazas a estas iniciativas, podemos tomar coñecemento e apreciar a historia máxica da nosa terra.

YULE


Os antigos celtas crían que a árbore representaba un poder, e que o poder ía axudar a protexer a árbore. Os bosques sagrados serviron coma un templo para os alemáns (os bárbaros). Para os celtas, o carballo era unha árbore sagrada que os druidas, sacerdotes celtas gardiáns das tradicións, usaban recollidos na secuencia dun ritual sagrado.


Esta tradición, herdada ao longo dos séculos foi a inspiración para a árbore de Nadal na actualidade.

Na cultura celta do noso pasado, o festivo do solsticio de inverno era chamado de Yule. O Yule, na roda celta do tempo é o volante do ano está no seu punto máis baixo, preparado para subir de novo. Agora sabemos só do Nadal como tal, coma un tema globalizado e "ten pouco que ver coa natureza" Pero nada queda deses rituais celtas que os antepasados fixeron nos seus bosques sagrados para celebrar o Solsticio de Inverno. Poucos bosques xa quedan no mundo.

Comeza a xirar a roda do celta, e coa súa fertilidade o amor á familia. No medio do inverno multicilor comeza a construción de novas resolucións para o novo ciclo. Polo tanto, agora non hai excusas, se sintes que as tradicións son para respetar o pasado celta, ea natureza, Non Te Globalices, celebra O YULE e non o nadal.

SAMAíN

O ciclo do ano comeza co Celtic Samhain, O final do verán. Os celtas contaban os seus días e anos en tebras no crepúsculo e no outono. Na véspera do Samain, o veo entre as partes en comuñón mundial permiten contactar cos antepasados e o mundo espiritual. As familias poderían deixar as portas abertas, e mesas cheas de comidas para que os mortos que volveran a visitalos. Os anfitrións de fadas saen tamén ao exterior nesta noite. Moitas persoas iluminan as fogueiras á noite e fan cúpulas de poder, danza e bos desexos serán cumpridos durante o próximo ano, e entón cando esténdense as brasas para un vislumbre de eventos futuros. Na Galicia nos tempos da tradición celta que vén de terras de irlandeses e escoceses, é unha tradición ancestral. Os celtas do pasado e con Cabaças e outros rostros fantasmagóricos pendurados nas pólas dos carballos na sagrada para asustar .

As almas perdidas orientándose mellor para atopar o camiño para a realización das sus feituras. Moitos nenos nas súas escolas celebran a festa de Samaín, cando anos atrás, estábase a celebrar o americanizado Halloween.

DOMY&CREACIONES

OENACH



Hai miles de anos atrás, os habitantes das terras galegas estaban a celebrar unhas feiras chamadas Oenach.
Os celtas facían tales celebracións para o troco de alimentos, téxtís e gandería. Tamén realizando torneos deportivos ruráis onde a cidade enteira participaba. Os pedreiros facían exposicións de artesáns constructores, e`poñían o seu traballo. Tralas probas viña a reunión pola noite para probar comidas deliciosas. Zoaban as gaitas, arpas e tamborins, e toda a tribo bailaba ao redor do lume. Esta tradición foi prexudicada ao longo dos séculos, pero algunhas cidades de Galicia, na tentativa de recuperar a memoria dos nosos devanceiros celtas, fan un bo traballo. Como é o caso en Narón Sedes, dende finais de xullo retornase ao pasado, é recreado na súa totalidade un celta Oenach. Eu recomendo unha visita, se quere saber do noso pasado Celtico/castrexo na liña do fronte.


OS CASCABEIS CELTAS

Os Ferreiros celtas eran grandes profesionais no campo, non tan importante como na orfebrería, pero coa intelixencia suficiente para facer frente os seus irmáns de tribo. Eles crearon os cascabéis de prata. Acostumaban ter pequenos círculos ligados entre si, para crear o formato dunha bóla oca de prata.
Alí dentro, eles colocaban outro cacabeil máis pequeno, unha boliña cunha espiral logo, dependendo do tamaño da pelota dentro creaba un son diferente. Cada compoñente da tribo tiña o seu propio, os druidas os entregaban unha vez ao ano, nun ritual máxico no que toda a tribo reunidos o redor dos calderiros sagrados.
Os druidas realizados feitizos, e tornouse o cascabeil en valorados amuleto. Protexía o seu propietario de espíritos malignos e, en momentos de tristeza traíalle vibracións positivas. Posteriormente usado nas guerras da Galia, onde axitábanno tralo anunciou de que os seus inimigos estaban a piques de atacar. Lenda ou realidade?

Cós celtas todo e posible...
Domy&Creaciones

SINUS ARTABRORUM


Los antiguos historiadores romanos y griegos lo mencionaban Sinus Artabrorum y en la actualidad llamamos el Golfo Ártabro. Mugardos se encuentra en la provincia de Bezoucos, un lugar prehistórico, donde se han encontrado utensilios antiquísimos, hachas y construcciones megalíticas.
Los romanos invadieron nuestras costas y se instalaron en el Portus Magnus Atabrorum, y también han dejado grandes vestigios de su estancia en nuestras tierras. Las zonas de Mugardos, Ares, Chanteiro, son muy ricas en leyendas paganas, que se han ido transmitiendo de generación en generación. Muchas de nuestras costumbres que tenemos arraigadas, las hemos heredado de nuestros antepasados ártabros. Es bueno; gratificante, ir descubriendo poco a poco, con ilusión, que nuestra historia es eterna y corto es el tiempo que vivimos si deseamos conocer lo máximo posible.
DOMY&CREACIONES

O MONTE NEME

Hace unos cinco mil años, los Castrexos, poblaban buena parte del territorio gallego. Diversas tribus se repartían a lo largo del territorio de Galicia, con el paso de los siglos recibieron celtas procedentes de otras tierras del norte de Europa. Asimilaron costumbres mutuamente y se forjó una nueva cultura galaica, Celta/Castrexa.
Sus huellas, son los monumentos megalíticos que hay repartidos a lo largo de toda la geografía del antiguo reino. Un lugar muy especial es A Costa da Morte, donde existe la mayor concentración de megalitos de toda Europa. De la cultura megalítica Castrexa, existen leyendas que hablan de “Mouros”, “Meigas” e “Bruxas ”.
El lugar sagrado de todos los galaicos de la antigüedad era el Nemeth (Nemetum, monte sagrado), llamado en la actualidad el Monte Neme (387 m.). Situado en el Concello de Malpica. Fue éste un lugar mágico para las tribus celtas, en especial para los druidas, pues era su lugar de culto. En Monte Neme hubo un Cromlech, al que se le llamaba Eira das Meigas. En las noches de San Juan, cerca de la fuente y al lado de una capilla en ruinas, se reúnen las brujas para bailar y efectuar sus ceremonias. Luego, apoyadas unas piedras (“sentadoiros”), realizaban sus hechizos y sortilegios.
Allí os convoco para la próxima noche de San Juan, al que se atreva.

DOMY&CREACIONES

A GALICIA CELTA

Ya está a la venta la nueva publicación de Lóstrego donde se reunen todos los vestigios celtas que existen en Galicia. Su Autor es Antonio Balboa y en su obra menciona a autores clásicos que hablan de los pueblos del noroeste de la antigua Gallaecia como celtas. La Toponimia celta que inunda los pueblos galaicos. Menciona también, la relación de la ciudad de Lugo con el dios céltico Lug. La aparición de cinco aras sagradas escritas con el nombre del dios celta, torques, guerreros castrexos, matizan aun más la confirmación de una Galicia con gran pasado céltico. Recomiendo absolutamente su lectura.

Una gozada para los que deseamos saber sobre nuestra historia.

Banderas históricas del Reino de Gallaecia

Armas del Reino de Galicia en el Mapa de Ojea, Flandes, 1612





Pabellón de Guerra del Tercio de Gallegos - Hijos y Oriundos del Reyno de Galicia, Argentina, 1806
Representación militar: Regimiento Galicia, 1715, originado en las tropas gallegas del Tercio de Lombardía, 1566
PARA MÁS INFORMACIÓN VISITA: http://www.bandeiragalega.com/es/reino.htm

LA CULTURA DE NUESTRO PASADO

Los castrexos nos dejaron de herencia, cientos de evidencias sobre su existencia. Repartidos a lo largo de toda la geografía gallega hay una buena cantidad de vestigios de la antigüedad,hoy en día se encuentran en fincas privadas, muy descuidados y olvidados. Aunque no estén cuidados no quiere decir que no estén catalogados, que sí lo están. A continuación, les cito la dirección de una web que tiene catalogada toda una lista de castros en la comarca de Ferrolterra: http://castros.igna.es/

Cómo dicen sus autores:
“En estas páginas encontrarás una guía arqueológica de los restos de la Cultura de los Castros en la comarca de Ferrol (La Coruña, España) así como una breve introducción a esta cultura.
Autores: Carlos Serantes Vigo e Ignacio Fernández Fojo”

ARTABRORUM

En el siglo I antes de Cristo, las tierras de Gallaecia aun no estaban conquistadas en su totalidad por los romanos invasores. Había un lugar llamado por los de Roma, Portus Magnus Artabrorum, y en él vivía una tribu castrexa llamada los Artabri. Este pueblo había acogido a lo largo del siglo a los celtas de la Galia, que escapaban de las fauces de los romanos. Se hacían llamar Arrotrebas (Arrotrebae), conocidos como Ártabros a día de hoy. Antes de la invasión romana dominaban todo el territorio del Promontorio Ártabro. Antes de romanizarse y convertirse al cristianismo en los siglos posteriores, demostraron tener costumbres celtas muy bien arraigadas. En ese, actualmente llamado Ferrolterra, se encontraba su Nemat, el bosque sagrado donde los druidas realizaban los rituales mágicos que consideraban oportunos para defender los intereses de su tribu…

DRUIDAS


DIBUJO DE UNA APARICIÓN DE UN DRUIDA
WILLIAM STUKELEY, 1740

Plinio el Viejo les llamó hombres de los robles. Según algunos etimologistas celtas, el significado viene siendo algo así como "Hombres de Conocimiento". Las referencias mas antiguas llegaron de los griegos y datan del siglo II a. C., llamándolos Druidae (curiosamente, una palabra de origen celta). Los emparentaron con los robles, por qué de ellos tomaban la energía de la vida. Hubo una época en la que Europa estaba cubierta por enormes bosques de robles (sobre el 4000 a.C). El roble proporcionaba alimento en los momentos de escasez, sus bellotas salvaron muchas vidas. La madera la utilizaban para construir sus hogares y alimentar las hogueras. Eran de su madera algunos altares druídicos. Aunque otros árboles como el Serbal y el Avellano, también fueron muy utilizados. Pero el árbol con el que hablaban los Druidas era el roble, que representaba a la madre naturaleza en todo su esplendor.
DOMY&CREACIONES

CUESTIONES CIENTÍFICAS

La noticia de un estudio reciente llevado a cabo por la universidad de Bolonia, cuyos autores nombraron su tesis como Teoría de la Continuidad Paleolítica, dió como resultado, que en aquellos tiempos el mundo celta ocupaba uno de los grandes continentes. Los cuales aún era un territorio relativamene cercano al archipiélago británico, pues no se había dispersado por completo. Su nucleo original fue Galicia; se disgregaron y siguieron hacia el norte llegando a lo que miles de años más tarde los romanos denominarían Hibernia, Eire. Al paso de los siglos, llegaron a Los Alpes, Balcanes, norte de Italia y allí se establecieron. Incluso alcazaron la zona del Kurdistan y Turkía. Allí crearon Galacia(Los Gálatas).
Todo lo relacionado con la cultura celta es muy controvertido. Esta última noticia publicada ha provocado las más distintas declaraciones de personas de todos los lugares del mundo, que reclaman ser celtas, lo misterioso atrae...
Si los celtas ocuparon gran parte de Iberia, de ahí lo de celtíberos, ¡Porqué aun dudan muchos de su presencia en Iberia?. Lo mencionan todos los libros de historia, ¿Porqué en vez de tirarse piedras unos a otros no crean una base histórica común, que pueda englobar todos los posibles caminos a seguir para un mayor esclarecimiento del pasado céltico individual?.
Son cosas de científicos, de historiadores. Aunque el pueblo diga que es celta y lo manifieste en sus costumbres y sentimientos, siempre existirá alguno de éstos entendidos que tire por tierra el sentimiento de nación de Breogán.
Ya lo dijo Don Alvaro Cunqueiro:

"Galicia o que foi, foi un espléndido pobo de mestizos foi un pobo, era coma un
fondo de saco. De modo que alí chegaron Ligures, esta atestiguado; chegaron Ilirios está
incluso atestiguado polo sustrato lingüístico, chegaron algúns Celtas, chegaron despois os
Romás e non sabemos se puido vir algunha xente polo mar, porque máis tarde e cas
mismas dificultades de navegación si viñeron. De modo que se atoparon os romás. e
entón chegou un gran pueblo xermánico..."

ÁLVARO CUNQUEIRO: A HISTORIA DA CULTURA GALEGA
CENTRO GALEGO DE LISBOA-XUVENTUDE DE GALICIA- EN 1970


DOMY&CREACIONES



A PENA MOLEXA




LA CUNA DEL CELTISMO



La últimas investigaciones sobre el tema, situan a Galicia cómo origen de los celtas, no sin crear una cierta controversia con otras inventigaciones ya realizadas anteriormente. La base de la investigación son los monumentos megalíticos que asolan el territorio gallego. Parece ser que demuestran con su antiguedad, que en el paleolítico, cuando aun no se había disgregado del todo el archipiélago Británico de la península ibérica, convivían tribus de una misma etnia. Con el paso de los siglos se fueron alejando los territorios y los celtas fueron poblando gran parte de Europa. Entre sus enemigos se encontraban las tribus bárbaras, los griegos, los cartagineses, los belgas, los romanos, entre otros ejercitos de diferentes culturas. Siendo los romanos los considerados responsables de su desaparición, pues en un momento dado de la historia de la humanidad, los celtas llegaron a saquear Roma, algo que los romanos guardaron bien dentro para vengarse en siglos posteriores.
DOMY&CREACIONES