BRIGA DE GALLAECIA

Os Homes e Mulleres Verde Fluorescentes

2011-09-13T18:02:00.000-07:00

Nunha época na que os gatos eran normais inventouse una maneira de transformalos para ser verdes fluorescentes, e unha vez feitos, os pobres gatiños foron paseados dun lado a outro por todos os laboratorios. Os científicos dedicáronse a investigalos para ver se aparte da súa cor que relucía pola noite tiña algún outro efecto no seu organismo.

A cor non facía dano aos gatiños, ao contrario, cambiou o seu sistema inmunolóxico e eles volvéronse mais inmunes a unha enfermidade terrible; o VIH. Isto alterou a maneira dós científicos de afrontar a enfermidade nos humanos e dende aquela as diferentes probas e demais procesos desenvolvéronse con lentitude a longo dun lustro.

Xa estamos no ano 2016. A primavera é a que domina a nosa estación do ano. A vida dós humanos avanza grazas ao progreso, e pese ao estancamento e retroceso sufrido no ano 2011 (aquela crise global de primas de risco) xa imos remontando. Naqueles anos, comezos dá presente década, había unhas persoas que eran “inVIHsibles” aos demais, xente enferma e necesitada de fondos e axudas varias somerxidas no esquecemento ca sociedade lles impuxo por ter un virus letal nos seus corpos. Todo cambiou de súpeto. Os gatiños verde fluorescentes do pasado e neste novo futuro permitiron que haxa humanos verde fluorescentes. Son humanos que o levar esa cor xa están curados do seu mal, pagan aínda a carga de continuar sendo diferentes por mor dun virus contraído no pasado, pero con algunha importante diferenza, están salvados. Están ben de saúde, agora, o seu sistema inmunolóxico si funciona ben. Xa son VIHsibles, ata pola noite.

Esa visión deste novo futuro descoloca moito as mentes, pois agora lévase iso de ser verde fluorescente. Inda a estar saudables; moitos xoves, e non tan xoves, sométense ao tratamento para ser verdes fluorescentes. A envexa do humano é moi mala, hai anos os enfermos de VIH (acrónimo de síndrome de inmunodeficiencia adquirida) eran inVIHsibles, agora que conseguen un tratamento para a súa cura e circulan pola rúas coma homes de boa saúde pero de cor verde fluorescente espertar a envexa noutros humanos ben sans, e veña, púxose o tema de moda. E como o mundo vai por modas, agora vese polas rúas unha mesturanza de persoas de diferentes cores, uns vense pola noite e os outros non. Uns son máis inmunes que outros por ser fluorescentes a terrible enfermidade que foi (agora si pódese dicir que xa está erradicada) unha lacra para a sociedade coma o VIH ou o SIDA.

Teño amigos verdes fluorescentes, xa eran mis amigos antes de selo, tanto antes de coller o VIH coma despois de telo, sempre serán os meus amigos pois a súa desgraza de ser seropositivos non tivo porqué distanciarme deles. Agora son eles os que teñen máis vantaxes, son máis visibles, son máis saudables, son máis inmunes. E eu alédome por eles, e por este novo futuro de homes e mulleres tan sans e verde fluorescentes, todo grazas a aqueles gatiños aos que lle foi trocada a súa xenética para resplandecer na escuridade. Eles deron a chave aos científicos para lograr cos humanos antes non vistos foran moito máis saudables, máis inmunes, e máis visibles.

Pero iso si, facerse verde fluorescente por facerse é unha parvada, pois é xa para toda a vida. Así pois, pensádeo ben, iso dás modas e moi pasaxeiro, logo xa non haberá volta atrás e brillaredes sempre na escuridade…

Enlaces sobre el tema:

http://www.vtv.gov.ve/index.php?option=com_content&view=article&id=67560:gatos-fluorescentes-ayudaran-a-combatir-el-vih&catid=54:ciencia-y-salud&Itemid=107

http://america.infobae.com/notas/33402-Gatos-fluorescentes-para-luchar-contra-el-HIV

http://actualidad.rt.com/ciencia_y_tecnica/medicina_salud/issue_29536.html

Video:

GALLICIENSE REGNUM

2011-05-31T09:50:00.000-07:00

Acostumados a chuvia miles de emigrantes das terras xermanas viaxaban polas chairas galegas en busca dun lugar para instalarse de maneira definitiva. As lexións romanas estaban xa ben debilitadas, non exercían as labores represoras de entón. As xentes das terras do noroeste ibérico tiñan fama de bravos guerreiros, pero foron amainados polos romanos invasores despois de moitas liortas locais. A beleza das terras do Finisterrae era moi atraente para a xente de fora. Gallaecia converteuse nun atractivo para comezar unha nova vida. Chegaban os suevos.

No ano catrocentos dez despois de Cristo, sentíanse os romanos abraiados ante a cantidade inxente de persoas chegadas de terras xermanas a Gallaecia. Tanto foi a presión deste novos inquilinos galaicos que forzaron un acordo cós romanos para tomar o control político da Gallaecia. E estableceuse un Foedus, un acordo de ocupación entre Roma e o rei suevo tras recoñecer este a superioridade do emperador. Houbo algunha rebelión local por mor de que os donos dás terras galaicas foron rudos o recoñecer o reinado suevo que se estaba a impoñer. Entre os suevos e os nobres feudais galaicos realizaron distintos amaños para rematar de asinar unha nova orde feudal. Os nobres xuraron lealdade ante o primeiro rei suevo, primeiro rei feudal da Europa medieval chamado Hermerico. Primeiro rei da Galliciense Regnum e recoñecido pola Roma Imperial.

Na antigo reino de Gallaecia os servos era xente campesiña, xentes galegas que traballaban as terras e rendíanlle o tributo imposto o rei. Houbo unha formal convivencia durante varios séculos entre as xentes e os nobres feudais, uns pagaban o tributo e os outros protexíanlles de calquera invasión de fora. E así, estableceuse un reinado na Gallaecia que asentou durante un bo tempo e chegando a ser o único estado europeo do medievo, logrando organizar a súa propia moeda nacional galaica e chegando a obter varias alianzas internacionais que recoñecían a Galliciense Regnum coma un estado consolidado.

Cento setenta e cinco anos despois, no ano cincocentos oitenta e cinco, o rei visigodo Leovigildo venceu nunha cruenta batalla o rei Andeca de Gallaecia. Terminábase a época de reinado suevo e se daba paso a unha nova época de reinado visigodo. O reinado visigodo en Gallaecia deu lugar o primeiro roubo oficial da Hispania aos galaicos, pois os tesouros dos suevos xuntados polos tributos dos galegos durante anos foron arrincados das arcas do reino galaico para os gastos da Hispania.

Os reis visigodos mantiveron a orde institucional instaurada polos suevos e durante máis dun século foron os gobernantes do Reino de Gallaecia. Sendo o rei visigodo Rodrigo o derradeiro rei dos galaicos. A partires do ano setecentos dez a chegada dos islámicos a Hispania temina por afundir o goberno visigodo ata entón. Aínda que os islámicos chegaron ata as mesmas portas da cidade de Santiago de Compostela, onde nunca antes chegara un musulmán, non repercutiu moito na sociedade galaica. Ata que no ano setecentos vinte dous, “Don Pelayo”, comezara a reconquistar a península Ibérica dando nacemento á monarquía católica española. A cal, foi imposta e instaurada nas terras antes pertencentes ao Reino de Gallaecia. O sufrido reino estado de Gallaecia xa sufrira espoliación dós romanos, logo dós suevos. Cando mais felices eran os galaicos chegaron os godos. Logo os mouros. Pero o que rematou por afundir un estado galaico foi o imperialismo español, pois repartiu terras a nobres condes e duques caciques, leais a monarquía, os que dedicáronse a gobernar Gallaecia en nome do rei de España. Unha España arrexuntada a forza que quixo engulir a totalidade do territorio Ibérico nun mesmo estado monárquico ata conseguilo.

A historia débelle moito a estas terras de Galicia, e aos galegos. Débelle a honra arrebatada. Débennos un recoñecemento de estado. Deberíamos estar libres dunha desgaleguización imposta a o largo dós séculos polo goberno central español para desacreditar a historia da nosa terra e os vínculos que nos unen coa historia, así como a fala e as costumes galegas que inda na actualidade perduran. E case unha obriga, sentirse máis galego que nunca antes de que termine de esmorecer a nosa honra e a nosa dignidade arrebatada durante séculos, que espallou a nosa unidade de entón, unha unidade exemplar como nas revoltas irmandiñas contra o poderoso, o mesmo poderoso destes tempos de revoltas sociais. Os tempos non cambian e os caciques aínda existen na nosa terra invadida.

BELTAINE

2011-04-30T06:49:00.000-07:00

Beltene o Beltaine o Cétshamain, a roda celta continua a rodar. "Calan Mai", "Bealltainn", "Calan Me","Boaldyn" y "Kala Mae". Nomes mais antigos; Kentu-saminos o cét-sam-sin, "Ceitein", nome na actualidade no gaélico escocés. No Beltaine; saen as xentes cos fachucos na Galiza, ilumínanse as leiras pola noite do trinta de abril para recoller o sementado. As cinzas dos fachucos abonan a terra sementada e a fertilidade das mesma mantense de cara a seguinte sementeira. A deusa Beltaine da fertilidade e do amor protexe a terra e dálle o xusto para que xermine a semente e saia a vida a relucir. No mes de Beltaine as flores e as cores inundan as leiras, florecen os amores e o contacto coa terra. A luz faise máis intensa.

Na noite do trinta de abril quéimanse os restos da recollida, o lume purificador converte en abono as cinzas esparexidas como alimento a unha terra que a pouco volverá a xerminar. As familias celebran a recollida bailando e cantando o redor dás fumeiras, gaiteiros e pandereteiras cántanlle a deusa Beltaine.

Mes de Maio; mes amor, mes da fertilidade, do ríspeto e da bondade por un mundo mellor. Mes de súplica a deusa Beltaine, una deusa curadora, que libra de enfermidades se os rogos de alguén escoita. A deusa aplica forza e vitalidade o espírito, anima ao cambio positivo.

No Beltaine, os celtas da antigüidade facían rexurdir o acto sexual entre os xoves da tribo. No medio do bosque sagrado e iluminados polo lume dos fachucos, toda a tribo miraba as parellas espidas que amábanse sen pudor ante eles. A enerxía liberada no acto sexual servíalles os druídas para dirixila ás leiras e dotalas dunha fertilidade máxica. A deusa Beltaine observa as parellas facer o amor e gústalle esperar o momento preciso para preñar a unha namorada.

Na festividade do Beltaine a alegría e os ánimos revitalízanse, a deusa anima a gozar dunha terra florecida en liberdade. A deusa da vida, dá vida. Unha deusa que representa a todas as nais e ao amor de nai, un amor perdurable.

Seres Máxicos e Németons na Galiza

2011-04-25T16:51:00.000-07:00

Os romanos invadiron A Galia destruíndo a conciencia os seus bosques sacros. Asasinaron a gran parte dos druídas, e exterminaron boa parte da cultura dos celtas. Na Galiza ( a pequena Galia) case que o mesmo. Ao queimar os bosques sacros, acabaron coa vida de case todos os pequenos seres sobrenaturais que pola noite iluminaban coas súas luces multicolores a espesa vexetación. Todos os territorios sacros albergaban segundo as lendas outros tipos de vida, que só os celtas podían ver ou intuír. ¿Todos desapareceron?. Poden existir nós nosos bosques sacros cheos de maxia noutro tempo chamados chamados Nemats ou Németons, poboados duns pequenos seres sobrenaturais de aspecto humano. Humanos e pequenos seres sabían cada cal da existencia do outro, e aínda que se evitasen, respectábanse de mutuo acordo.

Moitos dos celtas que sobreviviron á invasión romana escaparon cara a territorios do norte da península Ibérica. Alí foron acollidos por unhas tribos que aínda defendíanse con uñas e dentes contra o asedio romano. Integráronse con rapidez, xa que eran tribos de similares costumes. Os Németons de Gallaecia estaban en pleno auxe a finais do século I a.c. Os seus bosques acolleron numerosos rituais ás agachadas das patrullas romanas que todo o vixiaban.

A maxia dos bosques galegos perdurou ao longo dos séculos nalgúns lugares. As carballeiras, os soutos, castiñeiros e demais arboredos presentes na xeografía galega, conservan o encanto máxico destes belos e místicos lugares onde se cadra aínda hoxe en día, se se busca en condicións, póidase atopar algún lugar onde habiten os belos seres máxicos que poboan ou que poboaron eses bosques sacros da antigüidade.

Filibusteiros Galegos

2011-04-13T16:58:00.000-07:00

Mais dun criminal galego despuntou nunha época do século dezanove na que tornaron de novo a escena do mar os chamados filibusteiros. De menor rango social que os piratas, máis violentos e dispostos a matar por un anaco de pan ou unha botella dun viño que daba noxo.

Un cacique español; dono de moitas terras de Galicia roubadas ós galegos, por medo as revoltas progresistas que se estaban a dar neses tempos dedicábase a contratar a xente sen recursos e con fame para embarcalos nun bergantín fortemente armado para atacar os barcos de tránsito que pasasen fronte as costas galegas roubándolles así parte do seu cargamento que enchían aínda mais as arcas do cacique. Eran os filibusteiros galegos.

No século dezanove, a cidade Ferrol era un fervedoiro clandestino onde comezaron dunha maneira radical as primeiras revoltas do movemento popular progresista, cousa que non gustou nada os mandos militares españois que o mandar aviso a súa sede central ibérica reforzaron a súa presenza na cidade, e as matanzas e asasinatos encheron as rúas de cadáveres de ámbolos dous bandos. Chegaba o momento dos filibusteiros.

Os filibusteiros contratados polo cacique castelán foron enviados a ría de Ferrol a facer un traballiño, as naves militares farían a vista gorda, tiñan todo premeditado. Comandaba a nave o robusto e cara de cona Miguel Ferreira, criminal ferrolán que negociou co cacique todos os detalles da operación aínda que non era de fiar. A o cacique xa lle habían dado as autoridades militares as oportunas novas do que habería de facerse. A bordo do bergantín; o nutrido grupo de criminais navegaba a ría cruzando entre os castelos dá Palma e San Filipe, o seu propósito ben claro, atacar a cidade dende o mar. Ou iso é o que pensaban os militares confabulados co cacique para dar un escarmento a revoltosa cidade, o que non contaban era que o malvado pirata Miguel Ferreira nado en Ferrol era reticente a atacar a súa propia cidade. O propio Miguel había recrutado a todos os filibusteiros de a bordo, tomou el só a decisión. Todos eles eran galegos, pero de fora, non da cidade. A eles, tamén criminais coma el, importaríalles un carallo fundir coa pólvora as casas da cidade. O Miguel non foi parvo, dende o momento que tomou a decisión ben sabía o que ía facer.

Deu a orde de ocupar todos os seus postos para comezar o ataque mandando virar a nave. Dispúxoa fronte o muro do arsenal militar, algunhas naves e galeóns estaban atracados nos distintos múelles do recinto militar, todos eles sen agardar ataque algún contra eles, e menos dentro da propia ría. O pirata Miguel, enganou os sedentos de sangue que esperaban masacrar a cidade, incluso os propios filibusteiros asasinos por dous patacóns. Algúns militares acercáronse o muro cheo de canóns para ver de cerca a nave sen pensar sequera que uns intres mais tarde perecerían polo fogo inimigo. O pirata ferrolán deu a orde de atacar. Os canóns comezaron a cuspir as súas bolas macizas que impulsadas estrelábanse contra o muro de pedra do arsenal chegando incluso a derruír parte do teito do cuartel xeral do arsenal militar ferrolá. A medida que o muro comezou a derruírse as pesadas bolas foron a traspasar a muralla chegando a fundir mais dunha embarcación. Os militares reaccionaron tarde, case cando Miguel Ferreira xa dera a orde de saída da ría, encamiñábanse caro o mar aberto.

O bergantín perdeuse na inmensidade, atracarían quizais en algunha outra cidade galega para dar conta de moitas botellas de mal viño e de mais dun feito desagradable. Calquera se fiaba dos filibusteiros.

Datos Reais:

Deixou dito o derradeiro pirata galego Benito Soto, "Os mortos non falan".

Benito Soto; sanguinario pirata galego, din que o derradeiro, foi xulgado e axustizado polos seus crimes e converteuse nun dos mais temibles piratas do atlántico no século XIX. Unha das súas vítimas fora un ferrolán chamado Miguel Ferreira, unha persoa moi violenta que a cotío metíase con el durante as singraduras. Un día o Benito Soto fartouse e matouno dun disparo na testa para tiralo pola borda despois. Unha profesión pouco proveitosa a de pirata e filibusteiro, todos rematan sendo axustizados.

Información do derradeiro pirata galego Benito Soto:

Pirata Benito Soto

Benito Soto. PONTEVEDRA. 25 años (huido y preso en Gibraltar): Ahorcado, arrastrado, descuartizado y sus cuartos expuestos en ganchos a orillas del mar.

Asbestose, causa de esquecemento

2011-03-29T17:31:00.000-07:00

Tamén existen heroes dos que ben pouco se fala.

Moitas son as almas as que obrigóuselles a finar a súa estancia na terra por ter estado expostos a o terrible liquidador humano que é o amianto. Nestes tempos de radioactividade, contaminante e letal, convívese tamén con mais dunha sustancia perigosa para o noso débil organismo humano.

Ese material que tampouco é visible, é tamén co tempo letal. Non paga a pena traballar preto do amianto para ver recortada a vida en saúde e en anos. A toxicidade deste produto aínda non quérese ver, as institucións oficiais sairíalle moi caro recoñecer de maneira masiva as cantidades de mortes que provoca o día o amianto. Moitas delas non recoñecidas por que aos finados non se lles fai a autopsia oportuna que demostrase os indicios de Asbestose.

Palabras coma engrosamento pleural son comúns nas zonas de Galicia onde moitas persoas serven ou serviron en empresas que os poñía a traballar co asbesto sen que ata ben pouco se tomasen as medidas de seguridade oportunas. Levaban os buzos do traballo a casa, contaminando tamén a mais dunha muller có simple feito de meter na lavadora o peto en cuestión. Aínda cústalles, a quen corresponda, tomar as decisión legais para recoñecer moitas mortes e afrontar así as indemnizacións oportunas.

Mírase cara outra banda cando se está a ver a cantidade de mortes que provoca o asbesto, as cales incrementase cada ano. Moitas mortes achácanse a outras patoloxías cando a realidade é ben distinta, preferindo silencialas. Moitas familias loitan polo recoñecemento de morte por Asbestose dos seus finados, moitas inxustizas se están a cometer por mor de non recoñecer como tal a mencionada e letal enfermidade.

Son os liquidadores galegos do amianto.

Os Liquidadores

2011-03-15T12:09:00.000-07:00

Ata un millón puideron chegar a ser as persoas chamadas “Liquidadores” que se dedicaron a traballar tralo accidente na planta nuclear de Chernóbyl. Pero sen deixar de valorar o traballo dos demais cabe destacar a historia de tres deles que foron especialmente importantes pola súa consecuencia de salvar a Europa dunha tremenda contaminación radiactiva. Alguén tiña que facelo. A saúde de Europa dependía do seu traballo. Foron tres homes valentes os que cunha honra sobrenatural dirixíronse a unha morte mais que segura pois tiñan que entrar na parte máis radiactiva da central e dende alí mergullarse na piscina do reactor para abrir unhas válvulas que permitisen a saída da auga contaminada e dirixila a uns tanques para ser almacenada por emerxencia. A auga tiña unha cor azulada que indicaba á perfección o alto porcentaxe de radiactividade que contiña, sobre pasando moitas veces o nivel de radiación que un humano pode tolerar na súa vida. Aínda a todo, sabedores de que alguén tiña que facelo, tres valentes homes foron coma Biorobots. Eran parte dos miles de liquidadores que empregaron e entregaron a súa saúde por salvar a do resto das persoas de Europa tralo accidente do reactor de Chernóbyl. Acudiron o lugar para salvar moitas vidas no futuro.

A media mañá, Alexei Ananenko, Valeriy Bezpalov y Boris Baranov tomáronse un vasiño de vodka para sentirse decididos, tomaron a súas caixas e botaron a andar cara a lava radioactiva na que habíase convertido o reactor número 4 do complexo electronuclear de Chernóbyl.

A medida que se achegaban o reactor a mais contaminación estaba expostos, era unha viaxe tan só de ida, cada paso seu unha despedida. Chegaron o lugar, o nivel -5 do reactor, onde estaba a piscina de auga fría para refrixerar o combustíbel radiactivo, unha auga cunha radiactividade case sólida. Un deles quedou enriba alumando coa lanterna, mentres os outros dous heroes botáronse o auga cara ás válvulas que tiñan que cerrar. Ninguén mais estibo alí para saber o que estaban a facer e como lles fora. Minutos despois a auga comezou a circular polas tubarias que a dirixirían a un lugar seguro. Sendo esta acción vital para que non terminase de estoupar o reactor e crease unha enorme columna radiactiva que contaminase a toda Europa. Non tardaron en falecer pola longa exposición a uns niveis de contaminación terríbeis que acabaron con eles, polo síndrome radioactivo extremo.

Toda una demostración de valor e honra. Moita valentía e entrega polos seus ante o desastre.
Non o sabemos pero pode que agora mesmo no Xapón haxa xente que ben poderían denominarse Liquidadores por estar expostos a unhas radiacións daniñas mentres loitan por mitigar os efectos da devastación que sofren dende hai días.

E cada día que pasa estou mais convencido do mal que é para humanidade ter todas esas plantas nucleares repartidas polos distintos países. Unha enerxía perigosa, residual, altamente contaminante, cara dabondo. O futuro non está no nuclear, estará no vento, e no sol, non queremos mais hipotecas radiactivas…

Ligazóns:

http://unabrevehistoria.blogspot.com/2008/08/liquidadores-de-chernobyl.html
http://lapizarradeyuri.blogspot.com/2010/04/los-tres-superheroes-de-chernobyl.html

O Dez de Marzo do Setenta e Dous

2011-03-10T04:16:00.000-08:00

O Ferrol do setenta e dous acollía unhas importantes asembleas clandestinas, os vocais xurados que representaban os intereses dos traballadores do naval foron suspendidos de emprego e soldo. Decatáronse nas primeiras horas da mañá do día nove de marzo de mil novecentos setenta e dous. A noticia correu como a pólvora pola contorna do estaleiro, e en solidariedade cos seus compañeiros concentráronse nas bancadas centos de traballadores. De alí foron á chaira onde se atopaban as oficinas da dirección da empresa e escoitaron as palabras do director, que non logrou convencelos. Nese lugar permaneceron sen retornar ao seu posto de traballo ata ben entrada a tarde. O requirimento das autoridades para que abandonasen a empresa non foi suficiente para disolvelos. Eran, as tres e media da tarde, e as forzas de seguridade do Estado tomaron a empresa. Había varias grileiras dentro do estaleiro e sobre as cinco e cuarto da tarde, baixáronse numerosos policías cargados coas súas porras e demais utensilios de forza, e non dubidaron en cargar contra os indefensos traballadores.

Á saída do estaleiro esperáballes outro bo número de efectivos policiais que os acurralaron, repartiron paus de xeito abondo a torto e a dereito. Varias pelotas de goma romperon cristais dalgunhas casas particulares do barrio de Esteiro. Os botes de fume e os porrazos estaban na orde do día, moitos obreiros xacían no chan doridos polas malleiras. Os traballadores corrían por todas as esquinas posibles para escapar do asedio dos temibles corpos de seguridade represores daqueles tempos de ditadura vinda a menos. Estaban acurralados. Foron numerosos os feridos, por medo a curar as súas feridas nos hospitais e evitar represalias das autoridades, acudían ás agachadas as súas casas particulares, cuxos propietarios atendíanos de xeito clandestino.

O meu avó estaba cansado de tanto correr; escondeuse entre as árbores do cantón, o barullo e o alboroto, creaba neses momentos a imaxe do caos en Ferrol. Tiña medo, eran numerosos os policías que corrían detrás dos traballadores ensaiándose con eles a golpes coas súas porras. Recibira un pelotazo de goma nunha perna, non podía camiñar sen ter que soportar unha enorme dor. Quería refuxiarse en casa da miña nai, que por aqueles tempos vivía na Travesía de San Luís, xusto enfronte do Campo de Batallóns. Como puido, foi evitando aos policías, que ao velo tendido o aporreaban ao seu paso sen miramento algún. Logrou a duras penas chegar a casa da miña nai, malferido, atemorizado polo que acababa de vivir.
Era o dez de marzo de mil novecentos setenta e dous no antigamente chamado Ferrol do Caudillo. Ao día seguinte, os traballadores dos estaleiros, demostrarían un espírito de unión obreira exemplar para que en moitas localidades de Galicia e España alzásense a reivindicar os seus intereses. Decidiron agruparse enfronte as portas do estaleiro a primeiras horas da mañá. Para reivindicar a represión sufrida o día anterior. Decidiron facer paro xeral ese desgraciado día dez de marzo. Como o goberno non estaba disposto a tolerar ese tipo de situacións no país, enviaron a Ferrol maior presenza policial.

Os obreiros só desexaban manifestar un trato digno, o dereito a ser escoitados en negociacións futuras, a non ser reprimidos pola forza bruta que demostraba a policía por aqueles tempos. Estábaselles privando dos seus dereitos. Pero cando comezaron o seu percorrido polas rúas, as forzas de seguridade do estado ditatorial xa os estaban esperando. Eran unhas catro mil persoas, unidas para reivindicar os seus dereitos, pero non os escoitaron. A policía recibiu a orde de cargar contra a multitude, cando esta iniciaba o seu percorrido polas Pías en dirección a Caranza. Os obreiros no canto de acovardarse e fuxir como o día anterior, enfrontáronse con valentía ás forzas de seguridade, cargados con paus e pedras, decididos dunha vez por todas a loitar unidos. Pero a policía disparou de xeito indiscriminado, cos seus zetas metralladoras e as súas pistolas, logrando alcanzar a numerosos feridos. Aos desgraciados dez minutos xa había un morto. E outro máis pouco despois. Os seus propios compañeiros trasladáronos ao hospital, mentres outros, xa toleados pola noticia que correu como un raio da morte dun compañeiro, lograron acovardar aos sorprendidos policías que nada puideron facer para reducilos que escapar do lugar.

Creáronse piquetes informativos para que os veciños de Ferrol e a súa comarca soubesen o que acababa de acontecer. Ese día houbo centos de aporreados, máis dunha ducia de feridos de bala, entre eles dous mortos. A todo xuízo racional quédalle manifesta a desproporcionada actuación das forzas de seguridade do réxime de Franco. Ese día Ferrol era unha cidade asustada. As persoas encerrábanse nas súas casas, medorentas de futuras detencións que finalmente se produciron.

O meu avó materno, maltreito das feridas do día anterior, non puido acudir á manifestación dese desgraciado dez de marzo. quedo en casa, pendente da radio e o televisor. Salvando se cadra a súa vida. Se non chega a estar maltreito, a recado que estaría aí ao pé do canón. Iso si, acudiu ao enterro dos compañeiros falecidos, onde segundo contaba había centos de policías custodiando o mesmo. Coma se iso fose unha nova manifestación que o réxime franquista entendía como perigosa. Eran os últimos avatares da ditadura. Pero foron momentos duros, cheos de dor, dunha unión obreira exemplar para calquera lugar do mundo. Os falecidos convertéronse nunha especie de mártires da súa Loita. Hoxe en día, no barrio de Recimil (Ferrol), pódese observar o Monumento ao Obreiro. Cada dez de marzo, celébrase un acto de ofrenda en recordo daqueles feitos, dos falecidos Daniel Néboa e Amador Rei. Cada ano realízase unha sincera homenaxe a ese espírito de unión obreira exemplar no ano setenta e dous.

O pai da miña nai contaxioume ese espírito de loita que debemos de ter todos para reivindicar os nosos dereitos dun xeito civilizado, que nunca deberemos de acovardarnos a esixir os nosos dereitos e liberdades. O meu avó Xurxo relatoume no seu día estes feitos, sendo para min unha declaración moi importante sobre o sucedido ese día de marzo, xusto un ano antes de que eu nacese. Crecín coa loita obreira na sociedade, sentín esa loita obreira que operaba na rúa, crecín con ese espertar cara a unha democracia, e con reconversións navais.

Muller Galega

2011-03-08T17:39:00.000-08:00

Repítese de novo a mesma historia, está a pasar. Nosa Rosalía de Castro aínda non é apreciada polos seus como debe ser. E máis no día da muller traballadora, día de recoñecemento as loitadoras como ela foi, e máis cando ven sendo o seu cabo de ano, cento vinte e cinco anos sen Rosalía de Castro. Muller feminina e feminista que revelábase contra a desigualdade ante os homes triunfando cós seus versos nun mundo de homes. Porén é necesario que un día coma hoxe haxa un recoñecemento dós galegos a súa precursora, para que non caia no esquecemento, para que os xoves galegos da Xeración SMS coñezan e admiren a obra dunha persoa que se non houbera existido sentiriámonos baleiros e case sen identidade.

Nas redes sociais, polos centos de taboleiros de persoas galegas circulan ligazóns a vídeos de Youtube ou a outras páxinas que sinalan homenaxes a mulleres, mulleres estranxeiras valorosas, mulleres españolas loitadoras, pero bótanse en falla o recoñecemento ás mulleres galegas. Mulleres traballadoras e loitadoras galegas todas elas lideradas pola nosa Rosalía de Castro. Habela hainas o caso e que se recoñezan e se valoren en todos os ámbitos da vida galega. E iso pouco se fai. Valórase mais o de fora, homenaxéase mais o de fora, vese con mellores ollos o de fora que o de dentro da Galiza. Se Rosalía fose nada en Londres no século dezanove a día de hoxe tería un recoñecemento de figura mundial. Na súa terra foi e é unha figura tapada polos propios galegos castelanizados trementes quizais de que Galicia esperte o sentimento de pobo que ten que ter, ese sentimento que tanto Rosalía de Castro coma outros autores galegos encargáronse de deixar plasmado a pesar dás trabas impostas polo goberno central castelán.

Vaia este humilde escrito para reivindicar de novo e reiteradamente; que cada galego, cada un de nós, estamos obrigados a saber da nosa historia e a coidar os símbolos da nosa terra para ter identificado o noso valor como pobo. Ninguén pode impor a quen se debe homenaxear ou non, ese sentimento sae do coñecemento que teña o mesmo pobo da súa historia e da súa identidade e porén a importancia de sensibilizar á mocidade expoñéndolles primeiro o valor dás mulleres da terra, e logo as do resto do mundo.

Unha feminista valente e sen dúbida unha muller de bandeira, de bandeira galega. Vaia por toas as mulleres galegas todas elas coa súa retranca.

“Ben sei que non hay nada
Novo en baio d'o ceo,
Qu'antes outros pensaron
As cousas qu'ora eu penso.
E ben, ¿para qu'escribo?
E ben, por qu'asi semos,
Relo que repetimos
Eternamente ó mesmo.”

Rosalía de Castro / Vaguedás / Follas Novas

Xeración SMS

2011-02-22T11:07:00.000-08:00

Esta mocidade de agora ten moitas liberdades, unhas liberdades que os seus pais tiñan recortadas hai anos e que eles aproveitan para maleducarse porque os pais deixan e dan. Levan a roupa frouxa demais, os pantalóns aló embaixo ensinando o cu. Levan móbil e en todo momento escriben, aínda que non o fan ben. Fano a súa maneira e envelénanse culturalmente. Xoves que se creen os amos do mundo. Teñen de todo; roupa o seu gusto, consola de videoxogos, ordenador de sobremesa e notebook. Non len un carallo, só len o que eles entenden, que non é moito. Se calquera dos pais mirase calquera dos móbiles dos seus rapaces ou rapazas para procurar algo da súa vida nos SMS, non entenderían un carallo do que din. Eles xa inventan o seu propio código e saben esconder os seus segredos, tal é, que nin os propios servizos espías dos diferentes países do mundo saberían descifralos. E se cadra, van de toliños e despistados, pero ben saben o que fan.

Habería que velos nos oitenta; así, de súpeto. Que se lles terminara todo, sen móbil e sen internet. Carallo, iso doeríalles. E se tamén eliminamos as consolas e todos os canles da tele a gas a TVE e a TVG daqueles anos, non saberían desenvolverse no mundo, deixarían de existir. E claro, como non aprenderan a escribir crearían unha nova linguaxe coas abreviaturas para que puidesen comunicarse. Aínda que moitas cousas non cambian e pasarían a meirande parte do tempo nas salas de xogos como moitos de nós nos oitenta. E os debuxos animados?, e as series? Imaxinades a un destes mociños tecnolóxicos sentados para ver verano azul na tele en vez de conectarse a rede o enviar SMS ilexibles ós seus amiguiños? E nós, se tivéramos daquela estes avances tecnolóxicos, que faríamos? Seríamos como os rapazas de agora? Non imaxino á moderna xeración do tomando un bocadillo de Tulicrén mentres vían Magnun na galega. Esmorecerían da antipatía pois non son nada sensibles, ou si, pero demostran a súa sensibilidade enviando nun SMS no que pon: Tq ? sobrándolles moitas palabras. Nós, fomos caprichosos e egoístas na década dós oitenta, fomos moito máis espertos que estes preguiceiros de agora. Polo menos que escriban ben. E así fan o que fan. Xa non se lles pode educar. Nin deixan eles, nin deixan as leis, e aprenden de todo menos o que máis terían que aprender. Qué futuro lles espera a estes mozos e mozas tecnolóxicos? Serán espertos nun futuro en códigos indescifrables? Destruirán a fala castelá, ou o que mais doe, a fala galega?

Pola tecnoloxía a lingua pode revivir, pero a tecnoloxía debería ser manexada con moita máis precaución da que se ten. Os mozos tecnolóxicos galegos renegan da súa fala, e de calquera outra, pois xa argallan a súa propia. Non é ir a moda falar galego e ter o acento galego moi pronunciado, consideraríano bruto. Non saben da historia da súa terra e a moitos; que non todos, impórtalles todo un carallo, frase típica da terra.

Somos nós os culpables da incursión dos nosos fillos nas novas tecnoloxías, da súa dependencia deles, da súa inexperiencia na vida tecnolóxica e de cada unha das faltas de ortografía que día a día escriben sen importarlles o máis mínimo as regras ortográficas. Seremos nós os culpables do seu fracaso escolar, dos seus vicios adquiridos a esas idades tan xoves senón comezamos a inculcarlles que iso non e modo nin maneira de crecer e desenrolarse na vida.

Miña nena ten seis anos. Sabe escribir palabras completas e frases completas, non utiliza abreviaturas, aínda estou a tempo de evitar a súa contaminación tecnolóxica e o seu envelenamento cultural…

O NADAL ATÍPICO

2011-02-02T15:37:00.000-08:00

Estaba no derradeiro Nadal da súa vida, unha vida triste e pálida refractada nos seus versos cheos de melancolía. Unha vida chorando amarguras e penas colmadas polo inmenso amor a súa fala, as súas letras, da súa patria galega. Esa loita continua por ser muller nun mundo de homes, por demostrar que a feminidade tiña o seu lugar no mundo, por gañar o respeto dos paroleiros e críticos cando unha muller inxente os superaba nos éxitos. Moitos lle tiñan medo, pero non medo físico, senón un medo psicolóxico, a negaban en público mais de tres veces despois de cantar os galos. Dela xurdía unha loita desesperada pola historia e defensa da súa terra terriña, da que sempre suspirou. Mais sorprendíase coma os mesmos veciños galegos tremían de medo por mostrar delicia polo seu, ante o castelanismo imposto que facía a moitos galegos emigrar. Ese sentimento que sentía plasmouno nunha folla; se cadra, cara o seu derradeiro Nadal. Presentindo a negra sombra, escribiu.

Recreouse na escritura das palabras sobre a folla, custáballe traballo concentrarse coa dor que tiña, una dor segreda, que de momento a ninguén comunicara, aínda que no seu interior supera co seu fin estaba preto, a noite e o día facíaselle interminable. Era un Nadal atípico. Abrigouse ben, partiu cara á cidade de Compostela, alí o seu espírito enchíase, ámbolos dous unidos pola eternidade nos seus versos. Paseou pola catedral, deslizouse silenciosa por un pasadelo estreito, indo a parar os baixos da catedral, ninguén a vira chegar a onde se encontraba. Levantou unha pedra pequena dunha das paredes do pasadelo, no oco meteu a folla que escribira enrolada nunha tea de cor branca e cuberta cun lazo azul para suxeitar. Incrustou de novo a pedra, tomou na súa man un zapato e golpeou ata que quedou ben segura. Logo, cun coitelo, marcou a seguintes iniciais: NAG

Tras a volta á casa a súa dor incrementouse do axitado día que tivera, deitouse tranquila na súa cama e deixou escrito para os seus herdeiros unha especie de mapa que indicaba onde se encontraba un escrito seu para un Nadal especial. O mesmo, debería saír a luz no momento adecuado, no Nadal adecuado, sempre e cando o Galego sufrise unha represión e houbese perigo da desaparición da fala, dás letras ou dás costumes galegas. Pensativa; deixou o que estaba a facer e deitouse a durmir e a soñar coa súa terra viva e libre, confiaba nos seus, nas futuras xeracións galegas. O cabo duns meses deixaría este mundo, aínda co seu espírito andaría a vagar, a vixiar a súa terra en liberdade.

Cento cincuenta anos despois, xa no ano dous mil dez, os seus herdeiros mantiñan na súa posesión parte do legado que deixara. Un mapa moi peculiar chamou a atención da familia. Xusto cando a fala galega estaba a sentirse represaliada polos mesmos galegos gobernantes do momento. Os que contaxiados polo castelanismo do interior da península estaban dispostos a minguar a fala mediante decretos leis, e ademais parecían condenar a lingua galega a unha progresión negativa ata a súa desaparición. Era o momento de sacar á luz o que contiña o mapa, escrito no século dezanove por unha muller galega, loitadora e adiantada o seu tempo.

Varios representantes dá familia foron o lugar seguindo as instrucións do mapa, transcorría o mes de decembro, a dous día do Nadal do ano dous mil dez. Xa quedaran coas autoridades da igrexa para poder circular polos pasadelos axeitados e encontrar o que estaban a procurar. Incluso algún dos noviciños da catedral colaborou na busca das palabras NAG escritas nalgunha pedra deses antigos pasadelos. Varias horas levoulles a procura, pero o final apareceu. Curiosamente a pedra estaba frouxa e non lles levou moito tempo sacala para fora e descubrir o que dentro dela gardaba.

Os familiares xuntáronse preto do descubrimento, un deles tomou nas súas mans un farrapo ocre, aínda que a cinta que á amarraba era da cor do ceo, distinguíase á perfección. Con moita calma, a modiño, introduciron a tea nunha pequena urna de cristal, tralo que partiron do lugar cun tesouro herdado nas súas mans.

Reunírense de urxencia, era o momento de ollar algo inédito da máis grande escritora da lingua galega. Case cunha cerimonia moi pausada, o familiar da diva galega desenvolveu o farrapo, del xurdiu unha folla ocrácea que contiña palabras escritas nunha caligrafía completamente lexible:

Bo Nadal Galegos, dende a cápsula do tempo! Sentide o meu sentimento. Sentide a vosa fala coma se fose unha célula mais das vosas entrañas. As nosas letras son historia, que perduren na memoria. A vergoña silandeira que vós arrastra no tempo desapareza de súpeto botándolle peito. Pola túa fala, pola túa terra, defendede o Galego, que nunca se esqueza. Volta galego, volta a túa terra, nela esta o teu fado onte renegado.

As palabras calaron fondo no interior dás persoas presentes e a emoción embargounos. Non tardou en darse a coñecer ós diferentes medios de prensa a noticia. Unha noticia que expandiuse coma unha centella, coma un lóstrego comezou a brillar. Moitos galegos sentíronse aludidos e sorprendidos pola grandeza dunha muller que amaba o seu, e máis de cento cincuenta anos despois da súa morte continuaba a loitar dende a eternidade pola defensa da patria galega, entregándolle os seus uns versos inéditos cando o Galego máis adoecía. Dende entón, os galegos déronse de conta de que non poderían permitir que a súa fala e a súa historia fosen pisadas polo poder. O pobo decidiría o futuro do Galego. Nese atípico Nadal a fala rexurdiu, grazas a loita da nai de tódolos galegos, chamada Rosalía.

SAMAíN

2010-10-29T15:35:00.000-07:00

O ciclo do ano comeza co céltico Samhain, Samaín en galego. Os celtas contaban os seus días e anos en tebras no crepúsculo, xa ben entrados no outono. Na véspera do Samain, o veo entre as partes en comuñón mundial permiten contactar cos antepasados e o mundo espiritual. É a noite mais propensa para sentir que os antergos están na nosa dimensión, e que por esa noite se lles concede o desexo de vagar pola terra en busca dos seus. Algunhas familias poderían deixar as portas abertas, e mesas cheas de comidas para que os mortos que volveran a visitalos se sentisen colmados de agasallos. As fadas saen tamén ao exterior nesta noite, e con elas a récua de seres máxicos ca natureza esconde. Moitas persoas iluminan coas fogueiras á noite, facendo círculos de poder, danzando en familia e coa fe de cós bos desexos serán cumpridos durante o próximo ano. No Samaín, na noite dos druidas, despois da festa, os magos celtas extendían as brasas para vaticinar o futuro da tribu.

Na Galiza é o Samaín unha tradición que inténtase recuperar para gañar a batalla contra o Halloween pois seica se non existise a televisión ainda non chegaría por aquí. Nos tempos da tradición celticocastrexa celebrábase nestas terras o Samaín, unha tradición herdada de terras de irlandeses e escoceses. Os celtas do pasado creaban rostros fantasmagóricos que penduraban nas pólas dos carballos o dos castiñeiros no bosque sagrado, para que os espritos malignos se apartasen do poboado, mentras o lume purificador os mantiña a raia.

A luz do lume orientaba as almas perdidas para atopar mellor o seu camiño. No día de hoxe, moitos xoves nas súas escolas celebran a festa de Samaín, ainda que é unha loita perpetua co americanizado Halloween.

Eu son do Samaín, ou Samhaín. ¿E ti?, ¿Vas de "Yanqui" e consumista?, ¿ou celebras o Samaín que é a túa tradición anterga?...

A CHAMADA DOS LITERATOS

2010-06-22T15:36:00.000-07:00

Corría o ano dous mil cincuenta e nove da nosa era; uns obreiros topáronse por sorpresa cunha caixa de madeira cando ían coloca-lo novo pavimento, a uns cento corenta e sete pasos da entrada do claustro do reitorado da universidade, antigo colexio de San Xerome. Un deles reaccionou; dixo que ía entrega-la na catedral, pero o outro díxolle que non, que a entregara xusto fronte do reitorado. E alí foron.

No reitorado acollérona cos brazos abertos, sorprendidos tamén polo importante achado que acaba de acontecerlles. Eles foronse a continua-lo seu labor. Xa dentro; os científicos, revisaban a caixa antes de abrila. Comprobaron que era madeira de carballo, duns douscentos anos de antiguidade. Observaron o triquel celta tallado sobre a mesma, xusto debaixo dunha frase en letra gótica que dicía:

Galegos, Falade Galego.

A caixa tiña tódolos seus lados iguais, unha raia que a partía pola metade, dando a entender que se podía abrir. E así o fixeron. Un tiraba pola de arriba, e outro aguantaba a de abaixo, ó final despegou. Un rancio cheiro a humidade inundou a estancia. Un pergamiño vello e corroído, envolto nunha cinta de tea de cor branca e azul, apareceu á vista de todos os presentes. Antes de colle-lo coas súas mans; un dos científicos botou unha ollada ó rector, para pedirlle permiso, e tralo xesto de aprobación deste continuou. Tremente, tomouno nas mans. Escorreu a tea, despregou o pergamiño, dipúxose a ler as seguintes palabras:

Lede Galego. Falade Galego. Soñade en Galego. Vivide o Galego. Sentide o Galego. Rexurdimento da fala. Loitade polo Galego. Coidade o Galego. Co tempo rexorde. Co tempo pode morrer. Primeira Xeración de Galeguistas. Santiago de Compostela, ano doce, no século dos Galegos.

Ninguén dixo nada. Tódolos presentes dirixiron as miradas ó rector, que tras pasa-las mans por riba do cocote falou:

- Ya sabéis, estimados doctores, que en los tiempos que corren este documento es muy peligroso para la sociedad. El gallego murió, es lengua muerta, lo sabéis. Desde hace diez años nadie lo habla, hasta la Junta cambió de nombre. Es casi imposible recuperarlo. Estaría bien que lo encontrasen a principios de siglo, cuando aún el gallego estaba en pleno auge. Ahora, ya no sirve de nada.

Tiraron a caixa e o pergamiño o lixo, e o Galego finou por completo. Foi a derradeira chamada dos literatos da lingua galega, a derradeira chamada dos precursores do galego.

O paso que imos un pouquichiño de unidade na fala non viña mal. Máis ca nunca! Salva a túa lingua da extinción... Gústame o galego non me gusta odiar...

O CARBALLO DE VILARDEFRANCOS

2010-05-14T07:42:00.000-07:00

E unha árbore catalogada entre as máis antigas de Galicia, encóntrase en Artes, na localidade de Vilardefrancos, concello de Carballo. Unha inmensa árbore pragada de lendas o seu redor, dos señores feudáis que intentaron desfacerse dela, dos incendios que soportou, e grazas a rápida intervención dos vecinos que lograron salvarlle a vida. Unha árbore testemuña de feitos gardados nas súas espesas ramaxes dun verde intenso en primaveira, e de color ouro no outono. A importancia de conservar as históricas árbores na nosa terra maniféstase visitando o lugar de Artes, onde reposa o pazo de Vilardefrancos deos séculos de tempos chegados por irmandiños revoltosos que reveláronse ante o señorío feudal.

E unha vez no lugar un sorpréndese da inmensidade da natureza, da enerxía que emite esta árbore símbolo da espiritualidade céltica de Galicia. E vista a carón do seu tronco, un síntese pequeniño, e imaxina que pola noite o lugar verase innundado polas pequenas criaturas máxicas que fixeron do Carballo de San Antonio o seu fogar.

Así pois, quen teña a oportunidade de poder disfrutar dunha visita o lugar, comprenderá porque unha árbore tan antiga paga a pena coidala e facer dela e de outras, un exemplo de lonxevidade da natureza nas terras galegas.

San Antonio, un santo casadeiro que moura os redores da árbore, onde acuden as damas namoradas para intentar introducir unha pedra de espaldas a ela nos ocos que un lóstrego caido do ceo creou o pouco da morte do santo. Se logran introducir a pedra cumprirase o seu desexo de casar en menos dun ano. Moitas son as raparigas que o intentan e quizáis moitos dos matrimonios de Galicia foron feitizados polo espíritu do santo casadeiro que moura no Carballo de Vilardefrancos. Mozas, xa sabedes...

DICCIONARIO DA LINGUA CELTA

2010-04-26T08:22:00.000-07:00

A nova versión do Diccionario da Lingua Celta Antiga ten 330 páxinas e máis de 20.000 palabras. Foi creado e investigado por Vicent Pintado, afincado nos Estados Unidos e investigador sobre o léxico na cultura céltica no mundo.

Atópase na páxina webwww.oldcelticdictionary.com

BELTANE

2010-04-17T12:26:00.000-07:00

Beltane, as fogueiras da sorte. Unha celebración herdada do glosario irlandés Cormac, e tomada como tradición unha vez que os tempos estabilizaron ó cristianismo. E o tempo de prender as fogueiras, de preparar as terras para seren bendicidas pola maxia dos deuses que namorados alborotan polas trouleantes chispas das noites do mes de maio. O Beltane e o tempo de cultivar o millo da vida, tempo de embarazos, do brote dás flores. Tempo de fertilidade.

Tempo de fadas que namoran o seu antollo, tempo de sortilexios. Tempo de mouros e bruxas. É momento das froitas, da recolleita, da celebración polo que a nai natureza verte sobre nós. E tempo de agradecemento polo xénero obtido da terra. E tempo de rachas, da queimas de malas herbas, tempo de renacemento.

No Beltane, tempo de sorte, tempo de incenso e de herbas, tempo para curacións cos elementos que ofrece a terra. Os paxaros pían, e o gando recorre as chairas enchidas dunha verde vexetación. No Beltane baila, no Beltane canta, no Beltane brinca a fogueira, purifica o teu espírito. Unha tradición de moitos século de historia e dos celtas na memoria, que nós estámos a recuperar. Pouco a pouco na Galiza, son máis sensibles as xentes e recupéranse as tradicións que quizais nun tempo pasado tiñan a orde do día os nosos antergos. Celebra o Beltane, purifica a túa alma galega.

MOVEMENTO DO RENACEMENTO DO CELTA-GALAICO

2010-04-13T07:52:00.000-07:00

O Movemento está patrocinado pola Liga Celtiga Galaica. O proxecto "Dicionario Atebivota" baséase na reconstrucción da lingua Celta-Galaica do grupo Q-celta-Goidélico primitivo. Foi o idioma falado polos antigos Gallaeci de Gallaecia ao redor de 600-100 dC.

Nós, os Galegos do Movemento cremos na teoría en que os Gaelicos (antigos Gallaeci) deixaron as costas da antiga Gallaecia para establecerse ao redor de 500 aC en Hibernia. A súa lingua Celta-Galaica eventualmente converteuse na lingua Irlandes Primitivo escrito en Ogham ao redor de 400 dC e este se evoluciono ao Irlandés Antigo ao redor de 600 dC.

O noso proxecto é de investir as etapas evolucionadas do lrlandes Antigo ao Celta Primitivo coa utilización exclusiva das palabras Celtas Primitivas do grupo Q-Celta Goidelico do Dicionario da Lingua Celta Primitiva para lograr a reconstrución do noso vocabulario Celta-Galaico moderno. A aplicación gramática será, sen dúbida, nosa tarefa máis difícil.

Galiza nunca foi aceptada, nin recoñecida por moitas organizacións e sociedades Celtas como unha Nación Celta, debido á perda da nosa lingua Celta-Galaica. A comprensión da nosa lingua Galaica, aínda que reconstruída, completará a nosa identidade como Celtas Galaicos modernos.

O grupo Acel-Trebopala de Portugal fixo unha gran labor pola reconstrucción da súa lingua Lusitana, o Leukantu.

Aportación de Vicente Pintado 2010
Autor do Diccionario da Lingua Celta Antiga
Old Celtic Dictionary

IMBOLC

2010-04-08T14:11:00.000-07:00

A estación pertence a deusa celta Briga. A festividade celébrase o día 1 de febreiro e chámase Imbolc ou Oimelc. A deusa Briga portadora da luz da vida fai florecer as flores, é a xove doncela da primaveira, e traerá a abundancia. A ela cantan os paxaros, e no seu tempo casan os namorados.

O Imbolc permite purificar o espíritu, renovar as enerxías, e destruir o negativo para afrontar a vida dun xeito positivo. Cuida toda a natureza e cuidarás a deusa Briga, ela en agradecemento aportaráche o que necesitas para unha vida plena e satisfeita. A deusa, durante o Imbolc, escoita os nosos desexos e fainos crecer en forza e saúde. Prégalle a deusa Briga, ela está no mesmo aire que respiramos, escoitará as túas pregarias.

Durante o Imbolc o amor revitaliza, e a deusa enfeitiza os namorados que comezan unha nova relación. Todo é cuestión da fé, do amor e da natureza, ademáis da predisposición para entender as costumes tan ancestráis coma é o Imbolc. A festa das luces...

MESES CELTAS

2010-04-01T15:15:00.000-07:00

Periodo dos Meses Celtas a súas diferentes estacións. Xa traduciréi o que está en inglés...

Month Period Meaning

Samonios                        Oct / Nov                                 Seed-fall
Dumannios                     Nov / Dec                           The Darkest Depths
Riuros                                Dec / Jan                                   Cold-time
Anagantios                 Jan / Feb                               Stay-home-time
Ogronios                        Feb / Mar                                  Time of Ice
Cutios                             Mar / Apr                                Time of Winds
Giamonios              Apr / May                                 Shoots-show
Simivisionios        May / Jun                              Time of Brightness
Equos                               Jun / Jul                                    Horse-time
Elembivos                 Jul / Aug                                    Claim-time
Edrinios                        Aug / Sep                                Arbitration-time
Cantios                          Sep / Oct                                     Song-time

Aportación de Vincent F. Pintado 2010

EXPANSIÓN GOIDÉLICA

2009-02-27T02:10:00.000-08:00

O CAMIÑO MÁXICO DOS CELTAS

2008-01-27T15:19:00.000-08:00

Despois dun tempo na sombra, de volta aos carrís nesta marcha de novo Briga de Gallaecia. Pouco a pouco, os cambios están a moldes un proxecto futuro, a un lugar que achega a sociedade ea maneira divertida, o mundo da cultura popular de Galicia. Atope a historia oculta das nosas terras é vital para gozar plenamente deles.

A través deste post, podo recomendar algúns libros que caeron nas miñas mans;

Eu atopei unha guía a CASTELOS MEDIEVAIS DE GALICIA (Edicións Xerais de Galicia), soportado pola Xunta de Galicia, onde estamos encoraxados a visitar o patrimonio de Castillos Medievales en Galicia. Paga a pena a quen gusta da historia dos antigos reinos de Gallaecia. E Parabéns ao autor Ramón Boga Moscoso.

O CAMIÑO MÁXICO DOS CELTAS, É unha xornada evocativa través das orixes das terras máxicas de Galicia. A estrada de San Martiño de Xubia ou estrada ou en barco dende a pedra sagrada, son os camiños que a xeografía transversal de Ferrolterra ata o lugar de gran potencia que é SAN ANDRÉS DE TEIXIDO, "Vai de morto, o que non foi de vivo". As lendas populares e as súas orixes é o que o autor consegue transmitir a mesmaAndrés Pena Graña (Deseño Editorial EQUONA) tamén apoia a xestión a Xunta de Galicia. Grazas a estas iniciativas, podemos tomar coñecemento e apreciar a historia máxica da nosa terra.

YULE

2007-11-30T14:44:00.000-08:00

Os antigos celtas crían que a árbore representaba un poder, e que o poder ía axudar a protexer a árbore. Os bosques sagrados serviron coma un templo para os alemáns (os bárbaros). Para os celtas, o carballo era unha árbore sagrada que os druidas, sacerdotes celtas gardiáns das tradicións, usaban recollidos na secuencia dun ritual sagrado.

Esta tradición, herdada ao longo dos séculos foi a inspiración para a árbore de Nadal na actualidade.

Na cultura celta do noso pasado, o festivo do solsticio de inverno era chamado de Yule. O Yule, na roda celta do tempo é o volante do ano está no seu punto máis baixo, preparado para subir de novo. Agora sabemos só do Nadal como tal, coma un tema globalizado e "ten pouco que ver coa natureza" Pero nada queda deses rituais celtas que os antepasados fixeron nos seus bosques sagrados para celebrar o Solsticio de Inverno. Poucos bosques xa quedan no mundo.

Comeza a xirar a roda do celta, e coa súa fertilidade o amor á familia. No medio do inverno multicilor comeza a construción de novas resolucións para o novo ciclo. Polo tanto, agora non hai excusas, se sintes que as tradicións son para respetar o pasado celta, ea natureza, Non Te Globalices, celebra O YULE e non o nadal.

OENACH

2007-07-28T13:38:00.000-07:00

Hai miles de anos atrás, os habitantes das terras galegas estaban a celebrar unhas feiras chamadas Oenach.

Os celtas facían tales celebracións para o troco de alimentos, téxtís e gandería. Tamén realizando torneos deportivos ruráis onde a cidade enteira participaba. Os pedreiros facían exposicións de artesáns constructores, e`poñían o seu traballo. Tralas probas viña a reunión pola noite para probar comidas deliciosas. Zoaban as gaitas, arpas e tamborins, e toda a tribo bailaba ao redor do lume. Esta tradición foi prexudicada ao longo dos séculos, pero algunhas cidades de Galicia, na tentativa de recuperar a memoria dos nosos devanceiros celtas, fan un bo traballo. Como é o caso en Narón Sedes, dende finais de xullo retornase ao pasado, é recreado na súa totalidade un celta Oenach. Eu recomendo unha visita, se quere saber do noso pasado Celtico/castrexo na liña do fronte.

OS CASCABEIS CELTAS

2007-07-14T16:56:00.000-07:00

Os Ferreiros celtas eran grandes profesionais no campo, non tan importante como na orfebrería, pero coa intelixencia suficiente para facer frente os seus irmáns de tribo. Eles crearon os cascabéis de prata. Acostumaban ter pequenos círculos ligados entre si, para crear o formato dunha bóla oca de prata.

Alí dentro, eles colocaban outro cacabeil máis pequeno, unha boliña cunha espiral logo, dependendo do tamaño da pelota dentro creaba un son diferente. Cada compoñente da tribo tiña o seu propio, os druidas os entregaban unha vez ao ano, nun ritual máxico no que toda a tribo reunidos o redor dos calderiros sagrados.

Os druidas realizados feitizos, e tornouse o cascabeil en valorados amuleto. Protexía o seu propietario de espíritos malignos e, en momentos de tristeza traíalle vibracións positivas. Posteriormente usado nas guerras da Galia, onde axitábanno tralo anunciou de que os seus inimigos estaban a piques de atacar. Lenda ou realidade?

Cós celtas todo e posible...

Domy&Creaciones

SINUS ARTABRORUM

2007-05-31T16:27:00.000-07:00

Los antiguos historiadores romanos y griegos lo mencionaban Sinus Artabrorum y en la actualidad llamamos el Golfo Ártabro. Mugardos se encuentra en la provincia de Bezoucos, un lugar prehistórico, donde se han encontrado utensilios antiquísimos, hachas y construcciones megalíticas.

Los romanos invadieron nuestras costas y se instalaron en el Portus Magnus Atabrorum, y también han dejado grandes vestigios de su estancia en nuestras tierras. Las zonas de Mugardos, Ares, Chanteiro, son muy ricas en leyendas paganas, que se han ido transmitiendo de generación en generación. Muchas de nuestras costumbres que tenemos arraigadas, las hemos heredado de nuestros antepasados ártabros. Es bueno; gratificante, ir descubriendo poco a poco, con ilusión, que nuestra historia es eterna y corto es el tiempo que vivimos si deseamos conocer lo máximo posible.

DOMY&CREACIONES

O MONTE NEME

2007-05-21T15:27:00.000-07:00

Hace unos cinco mil años, los Castrexos, poblaban buena parte del territorio gallego. Diversas tribus se repartían a lo largo del territorio de Galicia, con el paso de los siglos recibieron celtas procedentes de otras tierras del norte de Europa. Asimilaron costumbres mutuamente y se forjó una nueva cultura galaica, Celta/Castrexa.

Sus huellas, son los monumentos megalíticos que hay repartidos a lo largo de toda la geografía del antiguo reino. Un lugar muy especial es A Costa da Morte, donde existe la mayor concentración de megalitos de toda Europa. De la cultura megalítica Castrexa, existen leyendas que hablan de “Mouros”, “Meigas” e “Bruxas ”.
El lugar sagrado de todos los galaicos de la antigüedad era el Nemeth (Nemetum, monte sagrado), llamado en la actualidad el Monte Neme (387 m.). Situado en el Concello de Malpica. Fue éste un lugar mágico para las tribus celtas, en especial para los druidas, pues era su lugar de culto. En Monte Neme hubo un Cromlech, al que se le llamaba Eira das Meigas. En las noches de San Juan, cerca de la fuente y al lado de una capilla en ruinas, se reúnen las brujas para bailar y efectuar sus ceremonias. Luego, apoyadas unas piedras (“sentadoiros”), realizaban sus hechizos y sortilegios.
Allí os convoco para la próxima noche de San Juan, al que se atreva.

DOMY&CREACIONES

A GALICIA CELTA

2007-05-04T15:13:00.000-07:00

Ya está a la venta la nueva publicación de Lóstrego donde se reunen todos los vestigios celtas que existen en Galicia. Su Autor es Antonio Balboa y en su obra menciona a autores clásicos que hablan de los pueblos del noroeste de la antigua Gallaecia como celtas. La Toponimia celta que inunda los pueblos galaicos. Menciona también, la relación de la ciudad de Lugo con el dios céltico Lug. La aparición de cinco aras sagradas escritas con el nombre del dios celta, torques, guerreros castrexos, matizan aun más la confirmación de una Galicia con gran pasado céltico. Recomiendo absolutamente su lectura.

Una gozada para los que deseamos saber sobre nuestra historia.

Banderas históricas del Reino de Gallaecia

2007-04-19T14:20:00.000-07:00

Armas del Reino de Galicia en el Mapa de Ojea, Flandes, 1612

Pabellón de Guerra del Tercio de Gallegos - Hijos y Oriundos del Reyno de Galicia, Argentina, 1806

Representación militar: Regimiento Galicia, 1715, originado en las tropas gallegas del Tercio de Lombardía, 1566

PARA MÁS INFORMACIÓN VISITA: http://www.bandeiragalega.com/es/reino.htm

LA CULTURA DE NUESTRO PASADO

2007-03-22T16:21:00.000-07:00

Los castrexos nos dejaron de herencia, cientos de evidencias sobre su existencia. Repartidos a lo largo de toda la geografía gallega hay una buena cantidad de vestigios de la antigüedad,hoy en día se encuentran en fincas privadas, muy descuidados y olvidados. Aunque no estén cuidados no quiere decir que no estén catalogados, que sí lo están. A continuación, les cito la dirección de una web que tiene catalogada toda una lista de castros en la comarca de Ferrolterra: http://castros.igna.es/

Cómo dicen sus autores:
“En estas páginas encontrarás una guía arqueológica de los restos de la Cultura de los Castros en la comarca de Ferrol (La Coruña, España) así como una breve introducción a esta cultura.
Autores: Carlos Serantes Vigo e Ignacio Fernández Fojo”

ARTABRORUM

2007-02-15T10:51:00.000-08:00

En el siglo I antes de Cristo, las tierras de Gallaecia aun no estaban conquistadas en su totalidad por los romanos invasores. Había un lugar llamado por los de Roma, Portus Magnus Artabrorum, y en él vivía una tribu castrexa llamada los Artabri. Este pueblo había acogido a lo largo del siglo a los celtas de la Galia, que escapaban de las fauces de los romanos. Se hacían llamar Arrotrebas (Arrotrebae), conocidos como Ártabros a día de hoy. Antes de la invasión romana dominaban todo el territorio del Promontorio Ártabro. Antes de romanizarse y convertirse al cristianismo en los siglos posteriores, demostraron tener costumbres celtas muy bien arraigadas. En ese, actualmente llamado Ferrolterra, se encontraba su Nemat, el bosque sagrado donde los druidas realizaban los rituales mágicos que consideraban oportunos para defender los intereses de su tribu…

DRUIDAS

2007-02-09T14:33:00.000-08:00

DIBUJO DE UNA APARICIÓN DE UN DRUIDA
WILLIAM STUKELEY, 1740

Plinio el Viejo les llamó hombres de los robles. Según algunos etimologistas celtas, el significado viene siendo algo así como "Hombres de Conocimiento". Las referencias mas antiguas llegaron de los griegos y datan del siglo II a. C., llamándolos Druidae (curiosamente, una palabra de origen celta). Los emparentaron con los robles, por qué de ellos tomaban la energía de la vida. Hubo una época en la que Europa estaba cubierta por enormes bosques de robles (sobre el 4000 a.C). El roble proporcionaba alimento en los momentos de escasez, sus bellotas salvaron muchas vidas. La madera la utilizaban para construir sus hogares y alimentar las hogueras. Eran de su madera algunos altares druídicos. Aunque otros árboles como el Serbal y el Avellano, también fueron muy utilizados. Pero el árbol con el que hablaban los Druidas era el roble, que representaba a la madre naturaleza en todo su esplendor.

DOMY&CREACIONES

CUESTIONES CIENTÍFICAS

2007-02-02T17:24:00.000-08:00

La noticia de un estudio reciente llevado a cabo por la universidad de Bolonia, cuyos autores nombraron su tesis como Teoría de la Continuidad Paleolítica, dió como resultado, que en aquellos tiempos el mundo celta ocupaba uno de los grandes continentes. Los cuales aún era un territorio relativamene cercano al archipiélago británico, pues no se había dispersado por completo. Su nucleo original fue Galicia; se disgregaron y siguieron hacia el norte llegando a lo que miles de años más tarde los romanos denominarían Hibernia, Eire. Al paso de los siglos, llegaron a Los Alpes, Balcanes, norte de Italia y allí se establecieron. Incluso alcazaron la zona del Kurdistan y Turkía. Allí crearon Galacia(Los Gálatas).

Todo lo relacionado con la cultura celta es muy controvertido. Esta última noticia publicada ha provocado las más distintas declaraciones de personas de todos los lugares del mundo, que reclaman ser celtas, lo misterioso atrae...

Si los celtas ocuparon gran parte de Iberia, de ahí lo de celtíberos, ¡Porqué aun dudan muchos de su presencia en Iberia?. Lo mencionan todos los libros de historia, ¿Porqué en vez de tirarse piedras unos a otros no crean una base histórica común, que pueda englobar todos los posibles caminos a seguir para un mayor esclarecimiento del pasado céltico individual?.

Son cosas de científicos, de historiadores. Aunque el pueblo diga que es celta y lo manifieste en sus costumbres y sentimientos, siempre existirá alguno de éstos entendidos que tire por tierra el sentimiento de nación de Breogán.

Ya lo dijo Don Alvaro Cunqueiro:

"Galicia o que foi, foi un espléndido pobo de mestizos foi un pobo, era coma un
fondo de saco. De modo que alí chegaron Ligures, esta atestiguado; chegaron Ilirios está
incluso atestiguado polo sustrato lingüístico, chegaron algúns Celtas, chegaron despois os
Romás e non sabemos se puido vir algunha xente polo mar, porque máis tarde e cas
mismas dificultades de navegación si viñeron. De modo que se atoparon os romás. e
entón chegou un gran pueblo xermánico..."

ÁLVARO CUNQUEIRO: A HISTORIA DA CULTURA GALEGA
CENTRO GALEGO DE LISBOA-XUVENTUDE DE GALICIA- EN 1970

DOMY&CREACIONES

A PENA MOLEXA

2007-01-30T09:55:00.000-08:00

LA CUNA DEL CELTISMO

2007-01-30T09:23:00.000-08:00

La últimas investigaciones sobre el tema, situan a Galicia cómo origen de los celtas, no sin crear una cierta controversia con otras inventigaciones ya realizadas anteriormente. La base de la investigación son los monumentos megalíticos que asolan el territorio gallego. Parece ser que demuestran con su antiguedad, que en el paleolítico, cuando aun no se había disgregado del todo el archipiélago Británico de la península ibérica, convivían tribus de una misma etnia. Con el paso de los siglos se fueron alejando los territorios y los celtas fueron poblando gran parte de Europa. Entre sus enemigos se encontraban las tribus bárbaras, los griegos, los cartagineses, los belgas, los romanos, entre otros ejercitos de diferentes culturas. Siendo los romanos los considerados responsables de su desaparición, pues en un momento dado de la historia de la humanidad, los celtas llegaron a saquear Roma, algo que los romanos guardaron bien dentro para vengarse en siglos posteriores.

DOMY&CREACIONES